Opgroeiend als extreem gevoelig kind in sobere omstandigheden en met een onvermogen om de reguliere maatschappelijke weg
te bewandelen, werd ik na mijn drop-out op mijn achttiende vanuit de havo al
op jonge leeftijd geconfronteerd met een diepe levenscrisis.
Na heftige jaren daaropvolgend kon het op mijn drieentwintigste wederom niet verder - ik stopte met mijn studie en belandde in
een kraakpand, waar ik 7 jaar de tijd kreeg om op een autonome wijze het leven te onderzoeken.
Rond mijn 30e belandde ik wederom in een heftige transitiefase, waarin het kraakpand niet meer diende
en ik op een diep niveau uitgedaagd werd om naar mezelf te kijken en bepaalde levensthema's
onder ogen te komen en verschillende delen in mijzelf te gaan helen.
Wat uiteindelijk er voor zorgde dat ik in mijn camper ben gaan wonen
en daardoor in het bos beland ben waar ik nu nog steeds zit.
Na ruim 7 intense en uitdagende jaren op vele vlakken heb ik een punt bereikt waarop ik echt uit mijn kracht
mensen en de relatie met de/hun (innerlijke) natuur ondersteuning mag gaan bieden.